Türkiye’nin sinema ve televizyon sektöründe her yıl yüzlerce genç, hayallerinin peşinden koşmak için büyük şehirlere adım atıyor. üniversite yıllarında video montaj ve kamera öncesinde kamera arkasında kendini geliştiren Sevda Çelik. Henüz 17 yaşında üniversiteye başlayan Çelik, aldığı tavsiyeler, bitmeyen merakı ve sanata olan ilgisiyle kısa sürede kendi yolunu çizmeyi başardı. Bugün ise İstanbul’un dizi ve sinema dünyasında kendine yer edinmeye çalışan, üretken, kararlı ve vizyon sahibi bir genç kadın olarak dikkat çekiyor.
Sevda Çelik’in hikâyesi, çoğu kişinin hayatını değiştiren bir rastlantıyla başlıyor. Matematik öğretmeninin “Sen çok eğlenceli ve konuşkansın, radyo televizyon sinema bölümüne git” sözleri, genç Sevda’nın zihninde yeni bir kapı açtı. Matematik dersinde sıradan bir gün, geleceğinin yönünü belirlemişti.
Çelik, bu tavsiyeyi bir işaret olarak gördü. Zaten küçük yaşlardan beri fotoğraf makinesiyle uğraşmayı, videoları kesip biçmeyi ve kendi hayal gücünü görselleştirmeyi seviyordu. Kendi sözleriyle: “Bir şeyleri değiştirmek, farklılaştırmak, istediğim gibi kesip yapıştırmak bana büyük keyif veriyordu. O an anladım ki bu iş sadece bir hobi değil, hayatımın merkezine koyacağım bir tutku olacak.”
2018 yılında Konya Selçuk Üniversitesi Radyo, Televizyon ve Sinema bölümünü kazanan Sevda Çelik, bu alanda profesyonel eğitim almaya başladı. Üniversite yılları, onun için sadece derslerden ibaret değildi. Kamera kullanımı, ışık bilgisi, kurgunun incelikleri, senaryo yazımı gibi derslerin yanı sıra kendi çabasıyla da birçok şey öğrendi.
Çelik, kamera arkasında geçirilen uzun saatleri bir yük olarak değil, adeta bir oyun gibi gördü. Arkadaşlarının kısa film projelerinde yer aldı, belgesel çalışmaları yaptı, video montaj stüdyolarında sabahladı. Bu süreçte, bir sahnenin defalarca çekilmesi gerektiğini, ışığın bir kareyi nasıl değiştirdiğini, montajın hikayeyi baştan kurabileceğini yaşayarak öğrendi.
Üniversitedeki hocalarının da dikkatini çekti. Onu diğer öğrencilerden ayıran en önemli özellik, sürekli üretmeye olan isteğiydi. Projelerde sadece verilen ödevleri yapmakla yetinmedi; ekstra kısa filmler, fotoğraf serileri, deneme çekimleri hazırladı.
Bir arkadaşının sözleri, onun bu dönemini özetler nitelikteydi: “Biz çoğu zaman bir kamerayı sadece derste görürken, Sevda okulun boş koridorlarında tripodla, kamerayla sürekli yeni şeyler deniyordu. Onun bu çabası bize de ilham veriyordu.”
Sevda Çelik için fotoğraf ve video yalnızca teknik beceriler değil, bir ifade biçimiydi. Kadrajın içine aldığı bir görüntüyle duyguları anlatmanın, bazen kelimelerden daha etkili olduğunu fark etti. Üniversite boyunca farklı tarzlarda çekimler yaparak kendi estetik anlayışını geliştirdi.
Özellikle insan hikâyelerine odaklanan fotoğrafları, kısa süre içinde çevresinde takdir topladı. Çelik, kamera arkasında dururken aslında bir gözlemci, bir anlatıcı ve aynı zamanda bir sanatçı olduğunu hissediyordu.
“Benim için önemli olan, bir anı dondurmak değil, o anın hissettirdiklerini karşı tarafa aktarabilmekti. Eğer bir izleyici bir fotoğrafıma bakarken içinden bir duygu geçiyorsa, amacım gerçekleşmiş demektir.”
Konya’da geçen yılların ardından Sevda Çelik, daha büyük hayaller için İstanbul’un yolunu tuttu. Sinema ve televizyon sektörünün kalbinin attığı bu şehir, onun için hem fırsatlar hem de zorluklarla doluydu.
İlk zamanlarda iş bulmak, sektöre girmek hiç kolay olmadı. İstanbul’un hızlı temposuna alışmak da başlı başına bir mücadeleydi. Ancak Çelik, yılmadı. Çeşitli setlerde gönüllü olarak çalıştı, deneyimli görüntü yönetmenlerinin yanında staj yaptı, bazen sabaha kadar süren çekimlerde yalnızca ışık taşıyarak bile olsa kendine bir şeyler kattı.
Bu dönemde öğrendiği en önemli derslerden biri, sinemanın bir ekip işi olduğuydu. Yönetmenden kameramana, ışıkçıdan set çalışanına kadar herkesin aynı emeği paylaştığını gözlemledi. Ve bu büyük emeğin sonucunda bir sahnenin ekrana yansımasının verdiği tatmin, tüm yorgunluğu unutturuyordu.
Sevda Çelik’in asıl hedefi, dizi ve sinema sektöründe güçlü bir şekilde yer almak. Montajdaki titizliği, kamera arkasındaki gözlem gücü ve fotoğraf estetiğini harmanlayarak daha büyük yapımlara imza atmak istiyor.
Ona göre Türkiye’de sinema sektörü, hem zorlukları hem de büyük fırsatları barındırıyor. Dijital platformların artışı, genç yeteneklere kendini gösterme imkânı sağlıyor. Ancak aynı zamanda rekabet de giderek büyüyor.
Çelik bu konuda şöyle söylüyor: “Benim için önemli olan, bir yapımın büyüklüğü değil, ortaya çıkan işin ruhudur. Küçük bir kısa film de olabilir, büyük bir sinema filmi de… Önemli olan, izleyiciye dokunabilmesi. Ben de bu yolda ilerlemek için var gücümle çalışıyorum.”
Türkiye’de sinema ve televizyon sektörü uzun yıllar erkek egemen bir alan olarak görüldü. Ancak son yıllarda kadın yönetmenlerin, görüntü yönetmenlerinin ve kurgucuların sayısı artmaya başladı. Sevda Çelik de bu değişimin bir parçası olmaktan gurur duyuyor.
Setlerde kadın olmanın zorluklarını yaşadığını saklamıyor ama bunun kendisine daha da güç kattığını söylüyor: “Bazen kameranın arkasında bir kadını gördüklerinde şaşırıyorlar. Ama işime olan tutkum ve disiplinim, o bakışları kısa sürede değiştiriyor.”
Sevda Çelik’in gelecek planları arasında, kendi kısa film projelerini hayata geçirmek, ulusal ve uluslararası festivallere katılmak ve ilerleyen yıllarda kendi uzun metraj filmini çekmek var. Ayrıca belgesel alanında da çalışmalar yapmayı hedefliyor.
Onun için sinema yalnızca bir sanat dalı değil, aynı zamanda bir toplumsal sorumluluk aracı. İzleyicilere farklı hayatları göstermek, onları düşündürmek ve empati kurdurmak, Çelik’in sinema anlayışının merkezinde yer alıyor.
Sevda Çelik’in yolculuğu, yalnızca bir bireyin kariyer hikâyesi değil, aynı zamanda gençlerin hayallerine tutunmasının, zorluklara rağmen mücadele etmesinin de bir örneği. 17 yaşında aldığı bir tavsiyeyle başlayan bu serüven, onu bugün İstanbul’un kalabalık setlerinde, kamera ışıkları altında geleceğini kurmaya çalışan genç bir sinemacıya dönüştürdü.
Onun hikâyesi, birçok gence ilham verecek nitelikte. Çünkü Sevda Çelik, hayallerin yalnızca hayal olarak kalmadığını, azim ve emekle gerçeğe dönüşebileceğini kanıtlıyor.
